piątek, czerwiec 19, 2009
Karnawał RPG #1 – Przyszłość RPG. Między graczem a badaczem
Na blogu polterowym umieściłem wpis o tym, jak przyszłe badania nad RPG mogą wpłynąć na kształt gier fabularnych. Zapraszam do lektury!
sobota, czerwiec 06, 2009
Młody Naukowcze (i nie tylko)!
Młody Naukowcze (i nie tylko)!
Wystarczy, abyś był młody duchem i nie stronił od internetu, a niemal na pewno uwiedzie Cię Zotero. Dowiedziałem się o nim z bloga Borejki (tam też możecie przeczytać więcej i znaleźć kolejne linki) – i całym sercem polecam! Stworzone przez naukowców, dla naukowców, rewelacyjnie się zapowiadające narzędzie do zarządzania bibliografią online.
Ale nie musisz być naukowcem, aby z niego korzystać.
Wpadłem w iście entuzjastyczny i panegiryczny ton – Wy, którzy mnie znacie, wiecie, że nie jest to takie częste. Jednak naprawdę wiążę z Zotero duże nadzieje. Podziękowania dla Adriana – a i Wy koniecznie sprawdźcie Zotero! Uruchomienie go i zapoznanie się z podstawoywmi możliwościami nie zabierze Wam dużo czasu, za to potem pomoże go bardzo dużo zaoszczędzić. Oraz podzielić się ze światem. Gorąco polecam!
Wystarczy, abyś był młody duchem i nie stronił od internetu, a niemal na pewno uwiedzie Cię Zotero. Dowiedziałem się o nim z bloga Borejki (tam też możecie przeczytać więcej i znaleźć kolejne linki) – i całym sercem polecam! Stworzone przez naukowców, dla naukowców, rewelacyjnie się zapowiadające narzędzie do zarządzania bibliografią online.
Ale nie musisz być naukowcem, aby z niego korzystać.
Wpadłem w iście entuzjastyczny i panegiryczny ton – Wy, którzy mnie znacie, wiecie, że nie jest to takie częste. Jednak naprawdę wiążę z Zotero duże nadzieje. Podziękowania dla Adriana – a i Wy koniecznie sprawdźcie Zotero! Uruchomienie go i zapoznanie się z podstawoywmi możliwościami nie zabierze Wam dużo czasu, za to potem pomoże go bardzo dużo zaoszczędzić. Oraz podzielić się ze światem. Gorąco polecam!
czwartek, czerwiec 04, 2009
Moja własna Avangarda
Na blogu poltergeistowym napisałem o niektórych swoich planach związanych z konwentem "Avangarda". Zapraszam do lektury!
czwartek, maj 28, 2009
RPG jako część kultury popularnej
Niedawno w "Esensji" ukazał się mój tekst na temat przynależności RPG do kultury popularnej. Być może Was zainteresuje. Czy to tutaj, czy na moim blogu poltergeistowym, czy w stosownym wątku na forum magazynu, czy też na Bagnie – zapraszam do dyskusji!
wtorek, maj 05, 2009
Inkluz – Numer Jakiego Nie Było!
Niedawno ukazał się najnowszy numer specjalny magazynu o grach fabularnych Inkluz, w którym byłem kiedyś tekściarzem i korektorem. Mam z tego okresu niejedną cenną znajomość oraz sporo dobrych wspomnień. Dlatego serdecznie zachęcam i Was do odwiedzin! Numer znajdziecie tutaj.
środa, kwiecień 29, 2009
Staż na psychologii
Na IV i V roku psychologii odbywamy staże. Kiedyś jeździło się na parę tygodni w koszary – dziś wygląda to nieco inaczej. Przeprowadzamy parę rozmów z pacjentem danego ośrodka (nie obejdzie się też bez kwestionariuszy), a po ich zakończeniu udzielamy mu informacji zwrotnych oraz sporządzamy pisemną diagnozę. Wszystko zatwierdza opiekun stażu, z którym można porozmawiać o napotkanych problemach.
Ja trafiłem do szpitala na oddział rehabilitacyjno-kardiologiczny. Moim zadaniem stała się rozmowa z mężczyzną po zawale serca, około dziesięciu dni po zdarzeniu. Pan Tomasz (imię zmienione) będzie na oddziale przez dwa tygodnie – w tym czasie odbędziemy 4 do 5 spotkań.
Dziś miała miejsce nasza pierwsza rozmowa. Przyznam, że się denerwowałem (stresowałem). Na szczęście jednak Pan Tomasz okazał się bardzo sympatycznym człowiekiem. Mam wrażenie, że dzięki niemu tego spotkania po prostu nie dałoby się zepsuć. Na pewno zrobiłem wiele rzeczy, które warto zmienić (myślę m.in. o niejasnych pytaniach albo o często powtarzanym słowie "rozumiem"), ale najważniejsze było nawiązanie kontaktu. Myślę, że nam obu się to udało.
Kolejna rozmowa w poniedziałek rano. Wezmę też wtedy udział (zapewne bierny) w "obchodzie z profesorem" – cokolwiek to znaczy.
Niektórzy ze znajomych znaleźli się w znacznie trudniejszych miejscach; prowadzenie rozmowy, dla przykładu, z osobą pogrążoną w depresji nie jest łatwym zadaniem. Moja sytuacja ma tę wadę, że straciłem jedną okazję do względnie bezpiecznego (jako stażysta nie mogę za dużo zaszkodzić) spotkania z człowiekiem mającym dość poważny problem psychologiczny. Ale ma i tę zaletę, iż mogę wchodzić w rolę psychologa raczej stopniowo niż gwałtownie. Nie żałuję więc, że nie stało się inaczej.
PS. Jutro rano (w czwartek) wyjeżdżam. Wracam w niedzielę. Jeśli ktoś będzie chciał coś załatwić mailowo, przyjdzie mu poczekać kilka dni.
Ja trafiłem do szpitala na oddział rehabilitacyjno-kardiologiczny. Moim zadaniem stała się rozmowa z mężczyzną po zawale serca, około dziesięciu dni po zdarzeniu. Pan Tomasz (imię zmienione) będzie na oddziale przez dwa tygodnie – w tym czasie odbędziemy 4 do 5 spotkań.
Dziś miała miejsce nasza pierwsza rozmowa. Przyznam, że się denerwowałem (stresowałem). Na szczęście jednak Pan Tomasz okazał się bardzo sympatycznym człowiekiem. Mam wrażenie, że dzięki niemu tego spotkania po prostu nie dałoby się zepsuć. Na pewno zrobiłem wiele rzeczy, które warto zmienić (myślę m.in. o niejasnych pytaniach albo o często powtarzanym słowie "rozumiem"), ale najważniejsze było nawiązanie kontaktu. Myślę, że nam obu się to udało.
Kolejna rozmowa w poniedziałek rano. Wezmę też wtedy udział (zapewne bierny) w "obchodzie z profesorem" – cokolwiek to znaczy.
Niektórzy ze znajomych znaleźli się w znacznie trudniejszych miejscach; prowadzenie rozmowy, dla przykładu, z osobą pogrążoną w depresji nie jest łatwym zadaniem. Moja sytuacja ma tę wadę, że straciłem jedną okazję do względnie bezpiecznego (jako stażysta nie mogę za dużo zaszkodzić) spotkania z człowiekiem mającym dość poważny problem psychologiczny. Ale ma i tę zaletę, iż mogę wchodzić w rolę psychologa raczej stopniowo niż gwałtownie. Nie żałuję więc, że nie stało się inaczej.
PS. Jutro rano (w czwartek) wyjeżdżam. Wracam w niedzielę. Jeśli ktoś będzie chciał coś załatwić mailowo, przyjdzie mu poczekać kilka dni.
poniedziałek, kwiecień 27, 2009
"Pan Wołodyjowski"
[Identyczny wpis umieściłem na blogu poltergeistowym].
W końcu przesłuchałem "Pana Wołodyjowskiego". Tak, przesłuchałem – skorzystałem z audiobooka nagranego przez Janusza Gajosa. W ten sposób do niewątpliwych walorów powieściowej narracji dołączyła znakomita interpretacja lektora. Szczególnie urzekli mnie Zagłoba z Basią. "Mróz, mróz, mróz!" – doskonałe!
Przy tej okazji ponownie zwróciłem uwagę, jak bardzo nacechowana ideologicznie to powieść (co skądinąd nie jest wyłączną cechą ani Sienkiewicza, ani jego czasów – i my mamy swoje ideologie). Narratorowi parokrotnie wyrywa się "przeklętej pamięci Lubomirski", słowo "Głupi!" na określenie Turków (ten sam wyraz wobec Polaków, jeśli dobrze zapamiętałem, nigdy nie pada) i podobne wyrażenia. Poza tym pozorna neutralność narracji (bezpośrednich komentarzy wartościujących, takich jak przytoczone wyżej, jest bardzo mało) załamuje się, gdy spojrzymy na konstrukcję świata przedstawionego. Jasne dobro i zło, przy czym dobro najczęściej po stronie polskiej. Taki z lekka ksenofobiczny patriotyzm.
Nowego Świata tu nie odkrywam – wojna o Sienkiewicza toczyła się już sto lat temu. Ale doświadczenie tej stronniczości na nowo to wartościowe doświadczenie. Pewnie jest ona jednym z powodów, dla których Gombrowicz nazwał "Trylogię" (i słusznie) pierwszorzędną literaturą drugorzędną. Odpowiedzi, które tam padają, wydają się nieco zbyt proste.
Natomiast nie byłbym sobą, gdybym nie zwrócił uwagę na rzeczy, które może wyciągnąć z powieści miłośnik gier fabularnych. Na przykład gdzieś w pierwszym tomie pojawia się scena, w której obok Basi (chyba) na łóżku siadają dwie personifikacje uczuć. Jednej nie pamiętam, drugą jest Smutek. I zaczyna się regularny dialog, w którym Basia głównie słucha, a personifikacje sobie na niej używają. Jak by to wyszło na sesji? Może kiedyś sprawdzę.
Poza tym – charakterystykaa obozu sułtana, sceny bitew. Znakomite! Aczkolwiek pod świetnymi opisami kryje się mało ważnych zdarzeń (w dodatku dających się dość łatwo wpisać w pewne schematy). Literaturoznawcy (niektórzy) stwierdziliby może, iż skomplikowanej narracji towarzyszy prosta fabuła. Cóż, nie można mieć wszystkiego.
W końcu przesłuchałem "Pana Wołodyjowskiego". Tak, przesłuchałem – skorzystałem z audiobooka nagranego przez Janusza Gajosa. W ten sposób do niewątpliwych walorów powieściowej narracji dołączyła znakomita interpretacja lektora. Szczególnie urzekli mnie Zagłoba z Basią. "Mróz, mróz, mróz!" – doskonałe!
Przy tej okazji ponownie zwróciłem uwagę, jak bardzo nacechowana ideologicznie to powieść (co skądinąd nie jest wyłączną cechą ani Sienkiewicza, ani jego czasów – i my mamy swoje ideologie). Narratorowi parokrotnie wyrywa się "przeklętej pamięci Lubomirski", słowo "Głupi!" na określenie Turków (ten sam wyraz wobec Polaków, jeśli dobrze zapamiętałem, nigdy nie pada) i podobne wyrażenia. Poza tym pozorna neutralność narracji (bezpośrednich komentarzy wartościujących, takich jak przytoczone wyżej, jest bardzo mało) załamuje się, gdy spojrzymy na konstrukcję świata przedstawionego. Jasne dobro i zło, przy czym dobro najczęściej po stronie polskiej. Taki z lekka ksenofobiczny patriotyzm.
Nowego Świata tu nie odkrywam – wojna o Sienkiewicza toczyła się już sto lat temu. Ale doświadczenie tej stronniczości na nowo to wartościowe doświadczenie. Pewnie jest ona jednym z powodów, dla których Gombrowicz nazwał "Trylogię" (i słusznie) pierwszorzędną literaturą drugorzędną. Odpowiedzi, które tam padają, wydają się nieco zbyt proste.
Natomiast nie byłbym sobą, gdybym nie zwrócił uwagę na rzeczy, które może wyciągnąć z powieści miłośnik gier fabularnych. Na przykład gdzieś w pierwszym tomie pojawia się scena, w której obok Basi (chyba) na łóżku siadają dwie personifikacje uczuć. Jednej nie pamiętam, drugą jest Smutek. I zaczyna się regularny dialog, w którym Basia głównie słucha, a personifikacje sobie na niej używają. Jak by to wyszło na sesji? Może kiedyś sprawdzę.
Poza tym – charakterystykaa obozu sułtana, sceny bitew. Znakomite! Aczkolwiek pod świetnymi opisami kryje się mało ważnych zdarzeń (w dodatku dających się dość łatwo wpisać w pewne schematy). Literaturoznawcy (niektórzy) stwierdziliby może, iż skomplikowanej narracji towarzyszy prosta fabuła. Cóż, nie można mieć wszystkiego.
piątek, kwiecień 24, 2009
"Katedra"
[Poniższy tekst umieściłem również na blogu w serwisie Poltergeist, w identycznej postaci. Kopiuję go tutaj, ponieważ przypuszczam, że znajdzie się kilka osób, które czytają tego bloga, ale tamtego niekoniecznie].
W tym semestrze biorę udział w zajęciach z fantastyki literackiej na ekranie, prowadzonych przez dr. Jacka Nowakowskiego. W ich ramach dyskutowaliśmy m.in. o "Solaris" Lema i "Katedrze" Dukaja. Tę ostatnią przeczytałem dzisiaj i postanowiłem podzielić się z Wami kilkoma spostrzeżeniami. Niektóre z nich są moje, inne pochodzą z zajęć.
– Niezwykły jest sposób, w jaki Dukaj pisze o Katedrze. Już w pierwszym akapicie bezpośrednio porównuje ją do ptaka. Potem w opisach "budowli" (właśnie, jakich słów użyć, każde kłamie, także "Katedra" to bynajmniej nie neutralne sformułowanie) padają takie wyrazy, jak "żebra", "kręgosłup", "szkielet". Animizacja. "Katedra zmienia się z kamienia w zwierzę. Nie oddech, ale coś jednak porusza nią, istnieje rytm – wielogodzinny, skomplikowany rytm – w którym żebra nawy głównej unoszą się i opadają, szpony wież zaciskają się na próżni, falangi kostnych grzebieni stroszą się i kładą ku krzyżowi, a krzyż, krzyż jest coraz większy". Literatura dostarcza wielu przykładów takich metafor: opisywania jednej rzeczy w kategoriach drugiej. Zarazem to znakomity materiał dla mistrzów gry – przypomniał mi i na nowo uświadomił, jak ważną rolę mogą odegrać przenośnie w erpegowej narracji.
– I Dukaj, i Lem pisali o Niepoznawalnym, o innej istocie, z którą człowiek się kontaktuje i którą próbuje poznać. Nie poznaje jej wprawdzie, ale w toku tego kontaktu na nowo doświadcza siebie. (Katedra wielokrotnie opisywana jest jako coś, co żyje; zbudowana zresztą z żywokrystu, zmienia swój kształt z biegiem czasu. Podobnie Ocean).
– Obejrzałem również film Bagińskiego. Luźno inspirowany opowiadaniem, skupiony wyłącznie na jednej scenie, traci wiele z kontekstu religijnego, metafizycznego, technologicznego. Jest jednak piękny, a jak napisali obaj twórcy w przedmowie do wspólnego książkowego wydania "Katedry": "Gdy filmowa realizacja Katedry zdobywa uznanie i rozgłos światowy, warto zapomniec, że w istocie cały ów proces napędzany był mocą tej samej nierozumnej, radosnej, dziecinnej fascynacji, która sprawia, że wieczorami, nocami, z wysuniętym językiem i wypiekami na policzkach ślęczymy nad naszymi wariackimi projektami – nie ma znaczenia: przy sztaludze, nad rękopisem, przy komputerze [...] – bo jest zbyt piękne, bo złapało za serce i umysł, bo nie sposób się oprzeć.
Nawet jeśli przyjdzie zapłacić cenę najwyższą, gdy okrutna fascynacja rzeczywiście pochłonie i skonsumuje człowieka bez reszty". Bardzo cenna perspektywa interpretacyjna.
– Uprzytomniłem sobie przy okazji, jak wielkie mam braki w lekturze fantastyki. Pozostaje wierzyć, że znajdę czas, aby stopniowo poznawać najpierw jej klasykę, a następnie może i rzadsze dzieła – uzbrojony w różne narzędzia historyczno- i teoretycznoliterackie. Bardzo możliwe, że to będzie jeden z moich planów na przyszły rok akademicki. Tym bardziej że szykuje się szansa kontaktu z osobą zajmującą się badawczo właśnie tą problematyką... Ale zobaczymy.
– I na koniec jeden drobny szczegół, który mnie niezwykle ujął. Otóż narrator opowiadania, Lavone, w pewnej chwili mówi tak. "O samym żywokryście wiem wystarczająco dużo, by móc przejrzeć te księgi bez uczucia, iż walę głowa w mur ezoteryki hi-tech. Co prawda nigdy do końca nie pojąłem teorii jego programowania [...]. Praktykę jednak znam, kiedyś nawet sam siałem. Była to [...] mała altanka nad jeziorem u dziadków na Hoolstalonie. [...] Już wtedy nurtowała mnie założona nieprecyzyjność owego procesu: nie miało znaczenia, czy posieję te ziarna dokładnie wzdłuz linii, czy rozsypię szeroką wstęgą; nie miało to znaczenia, gdzie które z nich upadnie" (podkr. moje).
A teraz przypowieść o siewcy (Łk 8, 5–8a):
"«Siewca wyszedł siać ziarno. A gdy siał, jedno padło na drogę i zostało podeptane, a ptaki powietrzne wydziobały je. Inne padło na skałę i gdy wzeszło, uschło, bo nie miało wilgoci. Inne znowu padło między ciernie, a ciernie razem z nim wyrosły i zagłuszyły je. Inne w końcu padło na ziemię żyzną i gdy wzrosło, wydało plon stokrotny»".
Dukaj nie rozwija tego wątku, ale Lavone jest księdzem. W jego ustach opowieść o sianiu żywokrystu nabiera ciekawych znaczeń. I jeszcze bardziej wzmacnia religijny kontekst opowieści o Katedrze. Chyba właśnie na niego zwrócę uwagę w dalszych lekturach Dukajowej prozy.
W tym semestrze biorę udział w zajęciach z fantastyki literackiej na ekranie, prowadzonych przez dr. Jacka Nowakowskiego. W ich ramach dyskutowaliśmy m.in. o "Solaris" Lema i "Katedrze" Dukaja. Tę ostatnią przeczytałem dzisiaj i postanowiłem podzielić się z Wami kilkoma spostrzeżeniami. Niektóre z nich są moje, inne pochodzą z zajęć.
– Niezwykły jest sposób, w jaki Dukaj pisze o Katedrze. Już w pierwszym akapicie bezpośrednio porównuje ją do ptaka. Potem w opisach "budowli" (właśnie, jakich słów użyć, każde kłamie, także "Katedra" to bynajmniej nie neutralne sformułowanie) padają takie wyrazy, jak "żebra", "kręgosłup", "szkielet". Animizacja. "Katedra zmienia się z kamienia w zwierzę. Nie oddech, ale coś jednak porusza nią, istnieje rytm – wielogodzinny, skomplikowany rytm – w którym żebra nawy głównej unoszą się i opadają, szpony wież zaciskają się na próżni, falangi kostnych grzebieni stroszą się i kładą ku krzyżowi, a krzyż, krzyż jest coraz większy". Literatura dostarcza wielu przykładów takich metafor: opisywania jednej rzeczy w kategoriach drugiej. Zarazem to znakomity materiał dla mistrzów gry – przypomniał mi i na nowo uświadomił, jak ważną rolę mogą odegrać przenośnie w erpegowej narracji.
– I Dukaj, i Lem pisali o Niepoznawalnym, o innej istocie, z którą człowiek się kontaktuje i którą próbuje poznać. Nie poznaje jej wprawdzie, ale w toku tego kontaktu na nowo doświadcza siebie. (Katedra wielokrotnie opisywana jest jako coś, co żyje; zbudowana zresztą z żywokrystu, zmienia swój kształt z biegiem czasu. Podobnie Ocean).
– Obejrzałem również film Bagińskiego. Luźno inspirowany opowiadaniem, skupiony wyłącznie na jednej scenie, traci wiele z kontekstu religijnego, metafizycznego, technologicznego. Jest jednak piękny, a jak napisali obaj twórcy w przedmowie do wspólnego książkowego wydania "Katedry": "Gdy filmowa realizacja Katedry zdobywa uznanie i rozgłos światowy, warto zapomniec, że w istocie cały ów proces napędzany był mocą tej samej nierozumnej, radosnej, dziecinnej fascynacji, która sprawia, że wieczorami, nocami, z wysuniętym językiem i wypiekami na policzkach ślęczymy nad naszymi wariackimi projektami – nie ma znaczenia: przy sztaludze, nad rękopisem, przy komputerze [...] – bo jest zbyt piękne, bo złapało za serce i umysł, bo nie sposób się oprzeć.
Nawet jeśli przyjdzie zapłacić cenę najwyższą, gdy okrutna fascynacja rzeczywiście pochłonie i skonsumuje człowieka bez reszty". Bardzo cenna perspektywa interpretacyjna.
– Uprzytomniłem sobie przy okazji, jak wielkie mam braki w lekturze fantastyki. Pozostaje wierzyć, że znajdę czas, aby stopniowo poznawać najpierw jej klasykę, a następnie może i rzadsze dzieła – uzbrojony w różne narzędzia historyczno- i teoretycznoliterackie. Bardzo możliwe, że to będzie jeden z moich planów na przyszły rok akademicki. Tym bardziej że szykuje się szansa kontaktu z osobą zajmującą się badawczo właśnie tą problematyką... Ale zobaczymy.
– I na koniec jeden drobny szczegół, który mnie niezwykle ujął. Otóż narrator opowiadania, Lavone, w pewnej chwili mówi tak. "O samym żywokryście wiem wystarczająco dużo, by móc przejrzeć te księgi bez uczucia, iż walę głowa w mur ezoteryki hi-tech. Co prawda nigdy do końca nie pojąłem teorii jego programowania [...]. Praktykę jednak znam, kiedyś nawet sam siałem. Była to [...] mała altanka nad jeziorem u dziadków na Hoolstalonie. [...] Już wtedy nurtowała mnie założona nieprecyzyjność owego procesu: nie miało znaczenia, czy posieję te ziarna dokładnie wzdłuz linii, czy rozsypię szeroką wstęgą; nie miało to znaczenia, gdzie które z nich upadnie" (podkr. moje).
A teraz przypowieść o siewcy (Łk 8, 5–8a):
"«Siewca wyszedł siać ziarno. A gdy siał, jedno padło na drogę i zostało podeptane, a ptaki powietrzne wydziobały je. Inne padło na skałę i gdy wzeszło, uschło, bo nie miało wilgoci. Inne znowu padło między ciernie, a ciernie razem z nim wyrosły i zagłuszyły je. Inne w końcu padło na ziemię żyzną i gdy wzrosło, wydało plon stokrotny»".
Dukaj nie rozwija tego wątku, ale Lavone jest księdzem. W jego ustach opowieść o sianiu żywokrystu nabiera ciekawych znaczeń. I jeszcze bardziej wzmacnia religijny kontekst opowieści o Katedrze. Chyba właśnie na niego zwrócę uwagę w dalszych lekturach Dukajowej prozy.
środa, kwiecień 22, 2009
Urlop
Na przełomie marca i kwietnia wziąłem sobie tygodniowy urlop. Umierałem już z przepracowania i bardzo dobrze mi to zrobiło. Przy okazji potwierdziło się, że można z Poznania polecieć przez Londyn do Klagenfurtu (południowa Austria) za 23 (słownie: dwadzieścia trzy) złote. Tak, to nie żart. Wypatrujcie tanich linii lotniczych! (ja leciałem Ryanairem).
Co prawda pociąg powrotny z Wiednia do Poznania był już o wiele droższy. Ale i tak wypatrujcie tanich linii.
Nic nie napiszę o wyjeździe, bo po pierwsze – niestety brak czasu, a po drugie – już to zrobiono. Zapraszam do obejrzenia 205 zdjęć Wojtka oraz wpisów Piotrka:
– Czterech panów w aucie nie licząc Gniewosza,
– Podróż na styku trzech państw,
– **** nie Gore-Tex,
– Touch of Erasmus.
Co prawda pociąg powrotny z Wiednia do Poznania był już o wiele droższy. Ale i tak wypatrujcie tanich linii.
Nic nie napiszę o wyjeździe, bo po pierwsze – niestety brak czasu, a po drugie – już to zrobiono. Zapraszam do obejrzenia 205 zdjęć Wojtka oraz wpisów Piotrka:
– Czterech panów w aucie nie licząc Gniewosza,
– Podróż na styku trzech państw,
– **** nie Gore-Tex,
– Touch of Erasmus.
niedziela, marzec 29, 2009
Konferencja międzykulturowa i badacze erpegów
W piątek 27 III byłem na konferencji psychologów międzykulturowych "Beyond Borders". Miałem tam referat nt. gier fabularnych, ich miejsca w kulturze (zwłaszcza polskiej) oraz sylwetki (polskiego) gracza. W przerwie obiadowej zagadnęły mnie dwie miłe panie psycholog. Jedna z nich pytała o możliwości zastosowania RPG w terapii, druga zaproponowała, abym zaprezentował gry młodzieży w mieście X. Ucieszyłem się, bo to znaczy, że referat spełnił swoje zadanie.
Polscy naukowcy napisali o RPG już ponad pół setki tekstów, w tym dwie prace doktorskie, kilkanaście magisterskich, ok. 20 artykułów w czasopismach, tyleż tekstów w publikacjach zbiorowych, tyleż także referatów niepublikowanych. Mimo to bardzo mało bywalców konferencji wie, na czym polegają gry fabularne. Trzeba to zmieniać.
Jeszcze innym problemem jest spory rozdźwięk między tekstami naukowymi a tym, co dzieje się w danej chwili na rynku. Jeden przykład: mniej więcej od 2002 roku ważnym zjawiskiem na scenie erpegowej (niekoniecznie z ekonomicznego punktu widzenia, ale twóczym oraz interesującym badawczo) zajmują tzw. gry indie, czyli "niezależne". W żadnym z kilkudziesięciu tekstów, które czytałem, nie znalazłem o nich wzmianki. To o czymś świadczy. I to też trzeba zmieniać.
Tylko, kurczę, kiedy?
Polscy naukowcy napisali o RPG już ponad pół setki tekstów, w tym dwie prace doktorskie, kilkanaście magisterskich, ok. 20 artykułów w czasopismach, tyleż tekstów w publikacjach zbiorowych, tyleż także referatów niepublikowanych. Mimo to bardzo mało bywalców konferencji wie, na czym polegają gry fabularne. Trzeba to zmieniać.
Jeszcze innym problemem jest spory rozdźwięk między tekstami naukowymi a tym, co dzieje się w danej chwili na rynku. Jeden przykład: mniej więcej od 2002 roku ważnym zjawiskiem na scenie erpegowej (niekoniecznie z ekonomicznego punktu widzenia, ale twóczym oraz interesującym badawczo) zajmują tzw. gry indie, czyli "niezależne". W żadnym z kilkudziesięciu tekstów, które czytałem, nie znalazłem o nich wzmianki. To o czymś świadczy. I to też trzeba zmieniać.
Tylko, kurczę, kiedy?
środa, marzec 18, 2009
A w piątek...
...a w piątek to ja jadę do Warszawy, żeby porozmawiać z p. prof. Wandą Zagórską, która spędziła wiele czasu na badaniu gier fabularnych. Przy okazji wysłucham wykładu filozoficznego dawno niewidzianej znajomej oraz będę na urodzinach u kolegi. A w sobotę zur Schwester do Torunia. Stąd będę nieaktywny mailowo, ale za to czynny twórczo. Być może nastąpi relacja z wyjazdu? Stay tuned!
poniedziałek, marzec 16, 2009
Jest periodyk o RPG!
W końcu pojawił się periodyk poświęcony grom fabularnym!
Jeszcze nie miałem czasu na lekturę tekstów (do ściągnięcia w formacie PDF), ale już nie mogę się doczekać. Bardzo ważna rzecz dla wszystkich badaczy RPG (i nie tylko). Może nawet coś tam kiedyś opublikuję?
Informację zawdzięczam blogowi Marzeny Falkowskiej Altergranie.
Jeszcze nie miałem czasu na lekturę tekstów (do ściągnięcia w formacie PDF), ale już nie mogę się doczekać. Bardzo ważna rzecz dla wszystkich badaczy RPG (i nie tylko). Może nawet coś tam kiedyś opublikuję?
Informację zawdzięczam blogowi Marzeny Falkowskiej Altergranie.
sobota, marzec 14, 2009
Jak pisać
Usuń połowę słów z każdej witryny internetowej, a potem połowę z tego, co zostało.
Steve Krug
Jeżeli możesz skreślić słowo, zrób to.
George Orwell
Sztuka pisania jest sztuką skreślania.
Jacek Kaczmarski
Pięć stron to mnóstwo miejsca przy odpowiedniej dyscyplinie myślowej.
Dr Bogusław Bednarek
(Cytaty z pamięci, za co bynajmniej nie przepraszam).
Ot co.
Steve Krug
Jeżeli możesz skreślić słowo, zrób to.
George Orwell
Sztuka pisania jest sztuką skreślania.
Jacek Kaczmarski
Pięć stron to mnóstwo miejsca przy odpowiedniej dyscyplinie myślowej.
Dr Bogusław Bednarek
(Cytaty z pamięci, za co bynajmniej nie przepraszam).
Ot co.
piątek, marzec 13, 2009
Redaktorem Poltera-m
Tyle tu postów przez ostatnie parę miesięcy, że w ich zalewie zapomniałem Wam o jednym napisać. Otóż od paru tygodni jestem członkiem redakcji serwisu Poltergeist. Zgłosiłem się do działu korekty (cóż to za zaskoczenie!). Bardzo szybko doświadczyłem tego, że badanie RPG bez kontaktów z tzw. fandomem (środowiskiem graczy) byłoby myleniem nieba z gwiazdami odbitymi nocą na powierzchni stawu. Zbyt wiele się tutaj dzieje rzeczy, o których akademicy nie wiedzą. Zobaczymy, co będzie dalej.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
